Τα σημαντικότερα επιστημονικά νέα που θα δούμε το 2013.

Ή τουλάχιστον μια πρόβλεψη 15 τέτοιων, που κάνει το Popular Science. Εδώ. Και στα μισά να πέφτει μέσα, θα ζήσουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά, με κομήτη πιο φωτεινό από την πανσέληνο, ιδιωτικές αποστολές στο φεγγάρι, φορετούς υπολογιστές (στη φωτογραφία, ο Σέργκεϊ Μπριν φοράει Google Glasses), αλλά και FDA-approved ηλεκτρονικά μάτια που θα θεραπεύσουν ορισμένες μορφές τύφλωσης.

2013, bring it on!

Advertisements

Τώρα μπορούμε να δούμε το φως σε slow-motion.

Πέρυσι κυκλοφόρησε το παρακάτω βιντεάκι, που το έχω αναφέρει και πιο παλιά. Μια ομάδα του ΜΙΤ παρουσιάζει την καινούρια κάμερα που έφτιαξε, η οποία τραβάει βίντεο σε ένα τρισεκατομμύριο καρέ το δευτερόλεπτο (μια ταινία έχει 25 καρέ το δευτερόλεπτο).

Δες τώρα πιο αναλυτικά τον ερευνητή να δίνει μια δεκάλεπτη ομιλία στο TED. Φοβερές εφαρμογές της τεχνολογίας έρχονται στο άμεσο μέλλον.

Αυτός είναι ο Νέιθαν Μύρβολντ.

Έγραψα πριν λίγες για τον Τσαρλς Μπάμπατζ και τη Διαφορική Μηχανή του, της οποίας μία από τις ρέπλικες ανήκει στον Νέιθαν Μύρβολντ. Οπότε να μια ωραία αφορμή να τον δεις να μιλάει στο TED:

Έχει σκελετό τυρανόσαυρου στο σαλόνι του. Αυτό.

Αυτό ήταν το πρώτο κομπιούτερ του Ίντερνετ.

Το κομπιούτερ στο οποίο ο Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο δημιουργός του ίντερνετ, έγραφε τις πρώτες γραμμές κώδικα για το www. Δεν είναι κουκλί; Το αυτοκόλλητο εξηγεί: “This machine is a server. DO NOT POWER DOWN!” Τη φωτογραφία τη δανείστικα από ένα ωραίο κείμενο στο site του CERN, με αφορμή τα 21 χρόνια από τη δημιουργία του ίντερνετ.

Twenty-one years ago this month, physicists at the Stanford Linear Accelerator Center (SLAC) in California installed the first web server outside of Europe. The move marked the beginning of the global reach of the World Wide Web, a key point in the history of digital communications.

Με αφορμή αυτά λοιπόν, να και η πρώτη σελίδα του ίντερνετ, έβερ. (αν και δεν είναι ακριβώς έτσι, το λινκ πάνω εξηγεί), και ορίστε ο ίδιος ο Τιμ Μπέρνερς-Λι, να μιλάει για το ίντερνετ και μερικά άλλα πράγματα.

Νομίζω όσο μεγαλώνω θα μου φαίνεται και πιο φοβερό το ότι γεννήθηκα πριν από το ίντερνετ. Να πούμε τέλος ότι το μηχάνημα στην αρχική φωτογραφία είναι ένας NeXT. Αυτούς τους υπολογιστές τους έφτιαξε ο Στηβ Τζομπς όταν έφυγε από την Apple.

Ρολλερκόστερ στις πόλεις αντί για τραμ. Bring it on!

Το πρώτο πραγμα που σκέφτηκα ήταν οι τσουλήθρες στα γραφεία της Google. Αλλά αυτό εδώ φαίνεται καλύτερο.

Η έλλειψη κινητήρα καθιστά τους συρμούς εξαιρετικά ελαφρείς, οπότε η ενέργεια που απαιτείται για την ώθησή τους είναι μικρή και οι εκπομπές τους μηδαμινές. Επιπλέον, δεν απαιτούν τη δαπανηρή, ογκώδη υποδομή που συνοδεύει συνήθως την κατασκευή νέων σιδηροδρομικών γραμμών.
«Είναι μάλλον το απόλυτο σύστημα εξοικονόμησης ενέργειας στις μαζικές μεταφορές» λέει ο κ. Σούντα.

Θυμίζω ότι τα “κανονικά” ρολλερκόστερ των λούνα παρκ δεν έχουν κινητήρες, ακριβώς επειδή τσουλάνε από τη φόρα που έχουν κατεβαίνοντας. Το κόλπο είναι να σχεδιάσεις έξυπνα τη διαδρομή, ώστε να έχει αποδοτική εναλλαγή ανηφόρας, ευθείας και κατηφόρας. Εξάλλου το πρώτο “σύγχρονο” ρολλερκόστερ κατασκευάστηκε το 1885, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε παλαιότερα, το 1812 ή και τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Πλάκα θα είχε να δούμε τέτοια στους δρόμους, όπως γράφει το άρθρο. Βέβαια το θέμα βρίσκεται υπό μελέτη ακόμα. Υπάρχουν και άλλες φωνές, θα δούμε.

«Από την άποψη της απλότητας και της φιλικότητας προς το περιβάλλον η ιδέα ενός οχήματος σαν τον τρενάκι του λούνα παρκ για τη μεταφορά των ανθρώπων είναι ελκυστική» λέει ο Τακαγιούκι Μορικάουα του Πανεπιστημίου της Ναγκόγια. «Ωστόσο πρόσφατα έχουν βγει τρένα που μπορούν να αναπαράγουν ενέργεια όταν φρενάρουν ή όταν κατεβαίνουν κατηφόρες, επομένως νομίζω ότι είναι απαραίτητο να εξετάσουμε καλά ποιο από τα δύο είναι πιο αποτελεσματικό».

Πώς αλλάξαμε τα φώτα στο σιτάρι.

Η συστηματική καλλιέργεια του σιταριού είναι αναμφισβήτητα ένας από τους βασικούς λόγους που ο άνθρωπος κατόρθωσε να αναπτυχθεί τόσο πολύ, εκεί στα τέλη της προϊστορίας. Για να μην πω και για τη συμβολική αξία του ψωμιού σαν τροφή, ή για τις τεχνολογικές καινοτομίες που ήρθαν με αφορμή το αλεύρι (υδρόμυλοι κλπ).

Φαίνεται ωστόσο πως δεν είναι όλα ρόδινα. Διάβασα αυτό το κείμενο και σίγουρα με έβαλε σε σκέψεις, σκοπεύω να κοιτάξω το θέμα λίγο καλύτερα. Περιληπτικά, κερδίζει έδαφος σιγά σιγά η σκέψη πως με τις διασταυρώσεις που κάναμε στο σιτάρι μετά το 1950 (και που εν πολλοίς οφείλονται για την πράσινη επανάσταση και για την αύξηση παραγωγής που κατάφερε να θρέψει τον αυξανόμενο παγκόσμιο πληθυσμό) φτιάξαμε άθελά μας έναν σπόρο πιο δύσπεπτο, που ίσως να οφείλεται και για διάφορα προβλήματα υγείας.

Back in the 1950s, scientists began cross-breeding wheat to make it hardier, shorter, and better-growing. This work, which was the basis for the Green Revolution — and one that won U.S. plant scientist Norman Borlaug the Nobel Prize — introduced some compounds to wheat that aren’t entirely human friendly.

Έχει Ευρωπαίους η (άλλη) Ευρώπη;

Να και μια ομιλία για το μεσοπρόθεσμο μέλλον μας στο διάστημα. Το θέμα είναι φυσικά λίαν ενδιαφέρον. Ειδικά η ανάλυση των μεγάλων projects της ανθρωπότητας, από τις πυραμίδες μέχρι το Apollo 11, όπου τελικά βλέπουμε πως η χρηματοδότηση για αυτά δεν ήρθε ποτέ από τα μεγάλα ιδανικά, πάντα κάτι άλλο μπαίνει στη μέση (όπως ο ψυχρός πόλεμος).

Σε κάποιο σημείο λέει ο Νηλ πως θέλει να στείλει ένα Curiosity στην Ευρώπη (το δορυφόρο του Δία) που θα τρυπήσει τον πάγο στην επιφάνεια και θα εξερευνήσει τον ωκεανό από κάτω. Είναι μια πολύ καλή ιδέα.

Ο ωκεανός αυτός είναι τεράστιος, και είναι τόσο τόσο πιθανό να έχει ζωή μέσα! Η Γη φιλοξενούσε στον δικό της ωκεανό τις πρώτες μορφές ζωής μόλις είχε κλείσει 1 δις χρόνια. Η Ευρώπη είναι πολύ μακριά από τον ήλιο, και στον υπόγειο ωκεανό της θα επικρατεί βαθύ σκοτάδι. Αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για τη ζωή, αν κρίνουμε από τα βακτήρια που εντοπίζονται συχνά-πυκνά στην Ανταρκτική. Μια εξωγήινη μορφή ζωής θα έφερνε επανάσταση στη βιολογία. Ό,τι ξέρουμε για τη ζωή το ξέρουμε από τα δείγματα του πλανήτη μας, που όμως ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Κάτι εντελώς ανεξάρτητο, ακόμα και μικρόβιο, θα μας δώσει απίστευτες γνώσεις και ιδέες, ίσως αλλάξει και το πώς βλέπουμε τον κόσμο και τη θέση μας σε αυτόν.

Στην φωτογραφία φαίνονται τέσσερις σφαίρες. Η Γη, η Ευρώπη, και ο συνολικός υδάτινος όγκος της καθεμιάς. Λοιπόν στην μικρή Ευρώπη υπάρχει περισσότερο νερό από ότι σε όλη τη Γη. Πρέπει να αρχίσουμε σοβαρή εξερεύνηση σε εκείνα τα μέρη, πρέπει!

If we can figure out a way of putting a probe through [Europa’s] ice — and the ice may be hundreds of yards thick, it could be very difficult to do this — but if we could put a probe down that could melt its way through the ice, and then send out little submarines, who knows what we could find down there. It would be fascinating to go look. I think we have no choice but to go look. We must do it.

via

Όταν οι πρωτόγονοι άρχισαν να αναρωτιούνται.

via

Έχω γράψει στο παρελθόν για την ιστορία της προϊστορίας, και πώς σιγά σιγά, από τη γέννηση του Homo Sapiens στην Αφρική, φτάσαμε μετά από 200.000 χρόνια περίπου στην επινόηση της γραφής και στην αρχή της Ιστορίας. Θέλω να παραθέσω ένα (λίγο μεγάλο) απόσπασμα από το βιβλίο του Καρλ Σέιγκαν Cosmos, όπου περιγράφει τις υποθετικές σκέψεις ενός προϊστορικού ανθρώπου καθώς αναρωτιέται για τον κόσμο. Το βρίσκω συναρπαστικό.

We eat berries and roots. Nuts and leaves. And dead animals. Some animals we find. Some we kill. We know which foods are good and which are dangerous. If we taste some foods we are struck down, in punishment for eating them. We did not mean to do something bad. But foxglove or hemlock can kill you. We love our children and our friends. We warn them of such foods.

When we hunt animals, then also can we be killed. We can be gored. Or trampled. Or eaten. What animals do means life and death for us: how they behave, what tracks they leave, their times for mating and giving birth, their times for wandering. We must know these things. We tell our children. They will tell their children.

We depend on animals. We follow them – especially in winter when there are few plants to eat. We are wandering hunters and gatherers. We call ourselves the hunterfolk.

Most of us fall asleep under the sky or under a tree or in its branches. We use animal skins for clothing: to keep us warm, to cover our nakedness and sometimes as a hammock. When we wear the animal skins we feel the animal’s power. We leap with the gazelle. We hunt with the bear. There is a bond between us and the animals. We hunt and eat the animals. They hunt and eat us. We are part of one another.

We make tools and stay alive. Some of us are experts at splitting, flaking, sharpening and polishing, as well as finding, rocks. Some rocks we tie with animal sinew to a wooden handle and make an ax. With the ax we strike plants and animals. Other rocks are tied to long sticks. If we are quiet and watchful, we can sometimes come close to an animal and stick it with the spear.

Meat spoils. Sometimes we are hungry and try not to notice. Sometimes we mix herbs with the bad meat to hide the taste. We fold foods that will not spoil into pieces of animal skin. Or big leaves. Or the shell of a large nut. It is wise to put food aside and carry it. If we eat this food too early, some of us will starve later. So we must help one another. For this and many other reasons we have rules. Everyone must obey the rules. We have always had rules. Rules are sacred.

One day there was a storm, with much lightning and thunder and rain. The little ones are afraid of storms. And sometimes so am I. The secret of the storm is hidden. The thunder is deep and loud; the lightning is brief and bright. Maybe someone very powerful is very angry. It must be someone in the sky, I think.

After the storm there was a flickering and crackling in the forest nearby. We went to see. There was a bright, hot, leaping thing, yellow and red. We had never seen such a thing before. We now call it ‘flame’. It has a special smell. In a way it is alive: It eats food. It eats plants and tree limbs and even whole trees, if you let it. It is strong. But it is not very smart. If all the food is gone, it dies. It will not walk a spear’s throw from one tree to another if there a no food along the way. It cannot walk without eating. But where there is much food, it grows and makes many flame children.

One of us had a brave and fearful thought: to capture the flame, feed it a little, and make it our friend. We found some long branches of hard wood. The flame was eating them, but slowly. We could pick them up by the end that had no flame. If you run fast with a small flame, it dies. Their children are weak. We did not run. We walked, shouting good wishes. ‘Do not die,’ we said to the flame. The other hunterfolk looked with wide eyes.

Ever after, we have carried it with us. We have a flame mother to feed the flame slowly so it does not die of hunger. Flame is a wonder, and useful too; surely a gift from powerful beings. Are they the same as the angry beings in the storm?

The flame keeps us warm on cold nights. It gives us light. It makes holes in the darkness when the Moon is new. We can fix spears at night for tomorrow’s hunt. And if we are not tired, even in the darkness we can see each other and talk. Also – a good thing! – fire keeps animals away. We can be hurt at night. Sometimes we have been eaten, even by small animals, hyenas and wolves. Now it is different. Now the flame keeps the animals back. We see them baying softly in the dark, prowling, their eyes glowing in the light of the flame. They are frightened of the flame. But we are not frightened. The flame is ours. We take care of the flame. The flame takes care of us.

The sky is important. It covers us. It speaks to us. Before the time we found the flame, we would lie back in the dark and look up at all the points of light. Some points would come together to make a picture in the sky. One of us could see the pictures better than the rest. She taught us the star pictures and what names to call them. We would sit around late at night and make up stories about the pictures in the sky: lions, dogs, bears, hunterfolk. Other, stranger things. Could they be the pictures of the powerful beings in the sky, the ones who make the storms when angry?

Mostly, the sky does not change. The same star pictures are there year after year. The Moon grows from nothing to a thin sliver to a round ball, and then back again to nothing. When the Moon changes, the women bleed. Some tribes have rules against sex at certain times in the growing and shrinking of the Moon. Some tribes scratch the days of the Moon or the days that the women bleed on antler bones. They can plan ahead and obey their rules. Rules are sacred.

The stars are very far away. When we climb a hill or a tree they are no closer. And clouds come between us and the stars: the stars must be behind the clouds. The Moon, as it slowly moves, passes in front of stars. Later you can see that the stars are not harmed. The Moon does not eat stars. The stars must be behind the Moon. They flicker. A strange, cold, white, faraway light. Many of them. All over the sky. But only at night. I wonder what they are.
After we found the flame, I was sitting near the campfire wondering about the stars. Slowly a thought came: The stars are flame, I thought. Then I had another thought: The stars are campfires that other hunterfolk light at night. The stars give a smaller light than campfires. So the stars must be campfires very far away. ‘But,’ they ask me, ‘how can there be campfires in the sky? Why do the campfires and the hunter people around those flames not fall down at our feet? Why don’t strange tribes drop from the sky?’

Those are good questions. They trouble me. Sometimes I think the sky is half of a big eggshell or a big nutshell. I think the people around those faraway campfires look down at us – except for them it seems up – and say that we are in their sky, and wonder why we do not fall up to them, if you see what I mean. But hunterfolk say, ‘Down is down and up is up.’ That is a good answer, too.

There is another thought that one of us had. His thought is that night is a great black animal skin, thrown up over the sky. There are holes in the skin. We look through the holes. And we see flame. His thought is not just that there is flame in a few places where we see stars. He thinks there is flame everywhere. He thinks flame covers the whole sky. But the skin hides the flame. Except where there are holes.

Some stars wander. Like the animals we hunt. Like us. If you watch with care over many months, you find they move. There are only five of them, like the fingers on a hand. They wander slowly among the stars. If the campfire thought is true, those stars must be tribes of wandering hunterfolk, carrying big fires. But I don’t see how wandering stars can be holes in a skin. When you make a hole, there it is. A hole is a hole. Holes do not wander. Also, I don’t want to be surrounded by a sky of flame. If the skin fell, the night sky would be bright – too bright – like seeing flame everywhere. I think a sky of flame would eat us all. Maybe there are two kinds of powerful beings in the sky. Bad ones, who wish the flame to eat us. And good ones who put up the skin to keep the flame away. We must find some way to thank the good ones.

I don’t know if the stars are campfires in the sky. Or holes in a skin through which the flame of power looks down on us. Sometimes I think one way. Sometimes 1 think a different way. Once I thought there are no campfires and no holes but something else, too hard for me to understand.

Rest your neck on a log. Your head goes back. Then you can see only the sky. No hills, no trees, no hunterfolk, no campfire. Just sky. Sometimes I feel I may fall up into the sky. If the stars are campfires, I would like to visit those other hunterfolk – the ones who wander. Then I feel good about falling up. But if the stars are holes in a skin, I become afraid. 1 don’t want to fall up through a hole and into the flame of power.

I wish I knew which was true. I don’t like not knowing.

Μερικοί προβληματισμοί γύρω από το διάβασμα της σκέψης.

Το θέμα ακούγεται εκτός τόπου και χρόνου, ε; Δεν είναι καθόλου. Τα BCI (brain-computer interface) έχουν βελτιωθεί, και το κόστος έχει πέσει δραματικά. Με 300€ μπορεί ο καθένας σήμερα να αγοράσει μια συσκευή που φοράει στο κεφάλι, και μετά από σύντομο calibration της συσκευής να ελέγχει το PC με τη σκέψη. Απλά καταπληκτικό.

Τα προβλήματα ξεκινάνε μόλις καταλαγιάσει ο πρώτος ενθουσιασμός, και συνειδητοποιήσει κανείς ότι ένα τέτοιο μηχάνημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλα πράγματα, πιο σκοτεινά, και μάλιστα με την ευκολία που “σπάνε” τα κλειδώματα των προγραμμάτων στα Windows, ή με την ευκολία που τα Android apps μπορούν να συλλέξουν προσωπικά δεδομένα από το κινητό. Κάνε ένα διάλειμμα και δες αυτό το δεκάλεπτο TED talk, που γυρίστηκε πριν 2 χρόνια.

Και σίγουρα το τοπίο δεν έμεινε στάσιμο αυτά τα χρόνια. Το κείμενο που πέτυχα εδώ, περιγράφει ένα πείραμα που πραγματοποίησαν πρόσφατα επιστήμονες. Σε αυτό, μπόρεσαν να διαβάσουν τη σκέψη εθελοντών, και να μάθουν πράγματα όπως τα PIN τους, αριθμούς λογαριασμών, κλπ. Τι θα γίνει λοιπόν, μόλις τέτοιες τεχνολογίες είναι εξίσου συνηθισμένες με τις κάμερες των κινητών;

Moving forward, this brain hack can only improve in efficacy as BCIs become cheaper, more accurate, and thus more extensively used. Really, your only defense is to not think about the topic — but if you’re proactively on the defensive, then the hacker has already messed up. The only viable solution that I can think of is to ensure that you don’t use your brain-computer interface with shady software, brain malware — but then again, in a science-fictional future, isn’t it almost guaranteed that the government would mandate the inclusion of brain-hacking software in the operating system itself?

Οπότε τι κάνουμε; Δεν ξέρω, αλλά θυμάμαι αυτό που γράφει ο Στήβεν Χώκινγκ στο Χρονικό του Χρόνου. Μιλάει βέβαια για κάτι άλλο που μου διαφεύει, αλλά ταιριάζει και εδώ, οπότε το παραθέτω (από μνήμης):

Δε λέω ότι καλώς θα γίνει. Απλά μου φαίνεται αναπόφευκτο ότι θα γίνει. Είναι λοιπόν συνετό να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.

Η επιστήμη είναι η σύγχρονη μαγεία.

Να ένα (ακόμα) παράδειγμα, εδώ. Θα μπορούμε να βλέπουμε μέσα από τοίχους, με τα κινητά. Φυσικά προκύπτουν πολλά ηθικά διλήμματα,το πώς θα διαχειριστεί μια νέα τέτοια κατάσταση η κοινωνία είναι μεγάλο θέμα, κλπ. Αλλά όπως λέει και ο Μάικλ Σπεκτρ:

Ναι, είναι σημαντικά θέματα αυτά, ας τα φτιάξουμε! Αλλά ξέρεις τι; Αυτά δεν είναι επιστήμη.