Βρήκαμε ζωή στην τροπόσφαιρα. Αλλά για να δούμε…

ΣΤΗΝ ΤΡΟΠΟΣΦΑΙΡΑ! Σχεδόν είκοσι χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Το λέει εδώ (εγώ έμαθα την είδηση από εδώ)

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν το διάβασα, ήταν αυτό το απόσπασμα του Cosmos, για τις πιθανές μορφές ζωής στην ατμόσφαιρα του Δία που είχε φανταστεί ο Καρλ Σέιγκαν:

Πάντως, είκοσι χιλιόμετρα, δεν είναι τόσο μακριά από το υπόλοιπο γήινο οικοσύστημα. Οι ερευνητές εξέτασαν το DNA των οργανισμών (έχουν DNA δηλαδή), και είναι σαφές πως στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μορφές ζωής που εκ των υστέρων προσαρμόστηκαν σε μια ζωή στα σύνεφα, ενώ το πιθανότερο είναι να πρόκειται για οργανισμούς που απλά τους σηκώνει ο αέρας. Για την ακρίβεια, η μελέτη δηλώνει ξεκάθαρα:

Whether the microorganisms routinely inhabit this portion of the atmosphere – perhaps living on carbon compounds also found there – or whether they were simply lofted there from the Earth’s surface isn’t yet known. The finding is of interest to atmospheric scientists, because the microorganisms could play a role in forming ice that may impact weather and climate. Long-distance transport of the bacteria could also be of interest for disease transmission models.

Παρένθεση-ελαφρά-εκτός-θέματος-αλλά-χρήσιμη: Για σύγκριση, ο Φέλιξ Μπάουμγκαρτνερ πήδηξε από τη στρατόσφαιρα, 40 χιλιόμετρα από την επιφάνεια. Και είναι εδώ καλή ευκαιρία να γράψω ότι η ατμόσφαιρα τελειώνει “επισήμως” στα 600 χιλιόμετρα. ο ISS είναι σε τροχιά περίπου στα 350, ο MIR ήταν στα 400, και το Hubble είναι στα 600. Οι δορυφόροι του GPS όμως, είναι σε τροχιά στα 20.000 χιλιόμετρα (ολοκληρώνουν μια περιστροφή κάθε 12 ώρες), και οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι που αιωρούνται πάντα πάνω από το ίδιο σημείο της Γης καθώς αυτή περιστρέφεται, έχουν αυτή την ιδιότητα ακριβώς επειδή βρίσκονται σε τροχιά στα 35.000 χιλιόμετρα. Το φεγγάρι είναι πολύ πιο μακριά, στα 384.000 χιλιόμετρα -και γι’ αυτό κάνει ένα μήνα για να ολοκληρώσει μια περιστροφή.

Τέλος παρένθεσης, επιστροφή στα βακτήρια της τροπόσφαιρας, και πάμε να δούμε τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του press release:

The researchers also saw strong evidence that the hurricanes had a significant impact on the distribution and dynamics of microorganism populations.

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Για να δούμε παρακάτω.

The study showed that viable bacterial cells represented, on average, around 20 percent of the total particles detected in the size range of 0.25 to 1 microns in diameter. By at least one order of magnitude, bacteria outnumbered fungi in the samples, and the researchers detected 17 different bacteria taxa – including some that are capable of metabolizing the carbon compounds that are ubiquitous in the atmosphere – such as oxalic acid.

Οπότε είναι πολλές μορφές ζωής, βακτήρια, μύκητες, χαμός. Και είναι επίσης πιθανό να μπορούν όχι μόνο να επιβιώνουν στα 20 km, αλλά και να δραστηριοποιούνται κανονικά. Ακόμα δεν ξέρουμε, όμως.

The microorganisms likely reach the troposphere through the same processes that launch dust and sea salt skyward. “When sea spray is generated, it can carry bacteria because there are a lot of bacteria and organic materials on the surface of the ocean,” Nenes said.

For the future, the researchers would like to know if certain types of bacteria are more suited than others for surviving at these altitudes. The researchers also want to understand the role played by the microorganisms – and determine whether or not they are carrying on metabolic functions in the troposphere.

“For these organisms, perhaps, the conditions may not be that harsh,” said Konstantinidis. “I wouldn’t be surprised if there is active life and growth in clouds, but this is something we cannot say for sure now.”

Τελικά το πιο σημαντικό κομμάτι φαίνεται να συνοψίζεται στις τελευταίες δύο παραγράφους:

Other researchers have gathered biological samples from atop mountains or from snow samples, but gathering biological material from a jet aircraft required a novel experimental setup. The researchers also had to optimize protocols for extracting DNA from levels of biomass far lower than what they typically study in soils or lakes.

“We have demonstrated that our technique works, and that we can get some interesting information,” Nenes said. “A big fraction of the atmospheric particles that traditionally would have been expected to be dust or sea salt may actually be bacteria. At this point we are just seeing what’s up there, so this is just the beginning of what we hope to do.”

Σημειώνω και ότι στην ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου της Τζόρτζια περιλαμβάνονται δύο Έλληνες, οι οποίοι δουλεύουν με τη NASA.

Είναι λίγο κρίμα ότι η αναδημοσίευση της είδησης στο Gizmodo, αφήνει πάρα πολλές λεπτομέριες της μελέτης αδιευκρίνιστες. Θα είχα γράψει εντελώς διαφορετικό κείμενο αν δεν είχα ανατρέξει στην πηγή, γεμάτος ενθουσιασμό και χαρά (και βεβαιότητα) που βρήκαμε ολόκληρο οικοσύστημα εκεί πάνω, ανεξάρτητο από όσα συμβαίνουν στην επιφάνεια του πλανήτη. Πράγμα που θα ήταν εντελώς ανακριβές και λάθος, βεβαίως.

Θα ήταν καταπληκτικό πάντως να ανακαλύψουμε ότι όντως υπάρχει ανεξάρτητο οικοσύστημα στα σύννεφα. Μετά, θα μου φαίνεται ακόμα πιο απίθανο να μην έχει ζωή στην Ευρώπη, ή στον Τιτάνα. Και αν είναι τόσο γεμάτο ένα ηλιακό σύστημα, είναι δυνατόν να μην είναι τα περισσότερα;

Ας μη βιάζομαι όμως.

Η χαρτογράφηση του εγκεφάλου μας.

Νάτη, εδώ, προχωρά με ταχείς ρυθμούς.

Αφού περιγράψει την πολύ ενδιαφέρουσα μεθοδολογία της ομάδας, ο Άλαν Τζόουνς μπαίνει στο ψητό:

So what can scientists learn about this data? […] Two great examples are drugs, Prozac and Wellbutrin. These are commonly prescribed antidepressants. […] So if you want to understand the action of drugs, you want to understand how they’re acting in the ways you want them to, and also in the ways you don’t want them to. In the side effect profile, etc., you want to see where those genes are turned on. And for the first time, we can actually do that.

Θέλεις δηλαδή να δεις σε ποιά κύτταρα του εγκεφάλου δρα ένα φάρμακο. Πληροφορία με προφανή χρησιμότητα. Και με τις μεθόδους που περιγράφει στο βίντεο, μπορείς να το δεις. Σε πόσα (και ποιά) από τα εκατό δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα.

Αλλά έχει κι άλλο:

One other thing you can do with such a thing is […] we can actually scan through the entire genome and find other proteins that show a similar fingerprint. So if you’re in drug discovery, for example, you can go through an entire listing of what the genome has on offer to find perhaps better drug targets and optimize.

Και τέλος κάτι σχετικό με τις γνωστές ανακοινώσεις τύπου “οι επιστήμονες βρήκαν το γονίδιο της παχυσαρκίας” ή πιο συγκεκριμένα “το γονίδιο της συγκέντρωσης” ή κάτι άλλο τέτοιο:

Most of you are probably familiar with genome-wide association studies in the form of people covering in the news saying, “Scientists have recently discovered the gene or genes which affect X.” And so these kinds of studies are routinely published by scientists and they’re great. They analyze large populations. They look at their entire genomes, and they try to find hot spots of activity that are linked causally to genes. But what you get out of such an exercise is simply a list of genes. It tells you the what, but it doesn’t tell you the where. And so it’s very important for those researchers that we’ve created this resource. Now they can come in and they can start to get clues about activity. They can start to look at common pathways — other things that they simply haven’t been able to do before.

I’ll just close by saying that the tools are there, and this is truly an unexplored, undiscovered continent. This is the new frontier, if you will. And so for those who are undaunted, but humbled by the complexity of the brain, the future awaits.

Εκρήξεις ηφαιστείων.

Δεν έχω ξεχάσει τη δέσμευσή μου να γράψω για την έκρηξη του Τόμπα στην Ινδονησία πριν 75.000 χρόνια, από την οποία τελικά επέζησαν μονο λίγες χιλιάδες homo sapiens.

Αλλά για σήμερα, έχω μαζέψει μερικές σκόρπιες πληροφορίες για την έκρηξη του Κρακατόα το 1883, για δύο κάπως περίεργα ηφαίστεια (το ένα στο Μεξικό, το άλλο στη Μαρτινίκα), και για το πιο διάσημο ηφαίστειο -τον Βεζούβιο.

Κρακατόα λεγόταν το ηφαιστειογενές νησάκι ανάμεσα στη Σουμάτρα και την Ιάβα (να πού). Στις 26 Αυγούστου 1883 συνέβη η έκρηξη που μάλλον ήταν ο δυνατότερος ήχος που έχει ακουστεί στον πλανήτη κατά τους ιστορικούς χρόνους, σίγουρα ο δυνατότερος καταγεγραμμένος. Τον άκουσαν άνθρωποι 4800 km μακριά, σε ένα νησάκι στον Ινδικό ωκεανό κοντά στην Αφρική. Μια ισοδύναμη απόσταση είναι από την Πορτογαλία στην Άγκυρα, ή από τη Νορβηγία στην Αίγυπτο. Τέτοια μεγέθη. Επιστημονικά όργανα τον ανίχνευσαν παντού στη Γη. Το ωστικό κύμα έκανε τον γύρο του πλανήτη αρκετές φορές προτού εξασθενήσει.

Επίσης, το κλίμα σε όλο τον κόσμο επηρεάστηκε δραματικά:

In the year following the eruption, average global temperatures fell by as much as 1.2 °C (2.2 °F). Weather patterns continued to be chaotic for years, and temperatures did not return to normal until 1888. The eruption injected an unusually large amount of sulfur dioxide (SO2) gas high into the stratosphere which was subsequently transported by high-level winds all over the planet. This led to a global increase in sulfurous acid (H2SO3) concentration in high-level cirrus clouds. The resulting increase in cloud reflectivity (or albedo) would reflect more incoming light from the sun than usual, and cool the entire planet until the suspended sulfur fell to the ground as acid precipitation.

via

Και είναι πολύ ενδιαφέρον πώς με τις καινούριες τότε τεχνολογίες μαθεύτηκε αμέσως η είδηση:

The rest of the world heard such stories almost instantly because a series of underwater telegraph cables had been recently laid traversing the globe. For the first time, operators were able to communicate stories to their counterparts across the globe using morse code. As Professor Nick Petford, from the School of Earth Sciences and Geology at Kingston University, London, and presenter of the BBC documentary explains, “This is the first time a volcano had exploded and was known about instantly. The underwater telegraph cables were a network for communication, the precursor to the internet.”

via

Το 1945 στο Μεξικό (εδώ), οι κάτοικοι ενός χωριού έζησαν ένα κάπως περίεργο και σπάνιο φαινόμενο: τη γέννηση ενός νέου ηφαιστείου εκεί που μέχρι τότε βρισκόταν ένα χωράφι, κανονική καλλιεργήσιμη έκταση. Μέσα σε οχτώ μήνες, το ηφαίστειο σχεδόν έφτασε τα 500 μέτρα σε ύψος. Παρακάτω μια φωτογραφία από το 1994. Φυσικά, το χωριό εγκαταλείφθηκε.

Μπροστά σε αυτά, η ιστορικά πιο διάσημη έκρηξη ηφαιστείου είναι μικροσκοπική. Η σημασία του Βεζούβιου και της Πομπηίας ήταν ότι με την ανακάλυψή της κατάλαβαν πρώτη φορά οι άνθρωποι, τον δέκατο όγδοο αιώνα, πως σκάβοντας κανείς μπορεί να καταλάβει πολύ σημαντικά πράγματα για την ιστορία. Οι ανασκαφές στην Πομπηία σηματοδοτούν τη γέννηση της σύγχρονης αρχαιολογίας.

The first time any part of [Pompeii] was unearthed was in 1599, when the digging of an underground channel to divert the river Sarno ran into ancient walls covered with paintings and inscriptions. The architect Domenico Fontana was called in and he unearthed a few more frescoes but then covered them over again, and nothing more came of the discovery. A wall inscription had mentioned a decurio Pompeii (“the town councillor of Pompeii”) but that it indicated the name of an ancient Roman city hitherto unknown was missed.

Fontana’s act of covering over the paintings has been seen both as censorship – in view of the frequent sexual content of such paintings – and as a broad-minded act of preservation for later times as he would have known that paintings of the hedonistic kind later found in some Pompeian villas were not considered in good taste in the climate of the counter-reformation.

Herculaneum was properly rediscovered in 1738 by workmen digging for the foundations of a summer palace for the King of Naples, Charles of Bourbon. Pompeii was rediscovered as the result of intentional excavations in 1748 by the Spanish military engineer Rocque Joaquin de Alcubierre.

Ένα τελευταίο ενδιαφέρον φαινόμενο είναι αυτό κατά το οποίο ένα ηφαίστειο δε σκοτώνει άμεσα, με θόρυβο, φωτιά και λάβα, αλλά πιο ύπουλα. Στις 8 Μαΐου του 1902, στη Μαρτινίκα, εξεράγη το όρος Πελέ. Τα αέρια που απελευθερώθηκαν κατά την έκρηξη προκαλεσαν ασφυξία στους 30.000 περίπου κατοίκους. Ελάχιστοι επιβίωσαν, ανάμεσά τους ένας κρατούμενος που επρόκειτο να κρεμαστεί εκείνη την μέρα. Γλύτωσε την ασφυξία επειδή τα αέρια της έκρηξης δεν έφτασαν μέχρι την υπόγεια φυλακή του.

UPDATE: Δυο μέρες μετά τη δημοσίευση, βρήκα αυτό το βίντεο. Είναι από την πρόσφατη έκρηξη του Τολμπάτσικ στη Ρωσία, όμως το πιο ενδιαφέρον σημείο του βίντεο είναι στα 40 δευτερόλεπτα περίπου, όπου ένας γεωλόγος μάλλον σε ειδική στολή παίρνει δείγμα της υγρής λάβας για μελέτη στο εργαστήριο. Δες το βίντεο και σε mute ακόμα, έχει υπότιτλους.

Όπως λέει και το άρθρο του Wired:

All of this vividly shows how lava, even flowing lava, is actually a strong substance, behaving as a plastic, more than a liquid as is imagined a lot of the time.

via

Φωτογραφίες από πάνω.

Για τα προηγούμενα 29 χρόνια, ο δορυφόρος Landsat 5 τραβούσε φωτογραφίες της Γης. Μιλάμε για 150.000 περιστροφές και 2.5 εκατομμύρια φωτογραφίες, πράγμα εντυπωσιακό, αν λάβουμε υπόψη πως ο δορυφόρος είχε σχεδιαστεί για τριετή αποστολή. Και διπλά εντυπωσιακό αν σκεφτούμε και πως ο Landsat 6 που θα τον διαδεχόταν δεν κατάφερε να μπει σε τροχιά και να λειτουργήσει το 1993.

Γερό μηχάνημα ο Landsat 5.

Τώρα όμως που έπαθε μη επισκευάσιμη βλάβη και τερματίζεται η αποστολή του, κρατάει τα μπόσικα ο Landsat 7 (σε τροχιά από το 1999), και περιμένουμε και τον Landsat 8, που έχει προγραμματιστεί για εκτόξευση μέσα στον Φεβρουάριο.

Κοίτα το Λας Βέγκας το 1984, και το 2009. Πώς μεγάλωσε.

Θυμίσου και τις κάπως ερασιτεχνικότερες φωτογραφίες της Ελλάδας που τράβηξε ο αστροναύτης φέτος.

Όσο σκέφτομαι πάντως ότι κάποτε οι αεροφωτογραφίες ήταν αυστηρά στρατιωτική υπόθεση… άλλος κόσμος.

via

Φυσική, ζωγραφική, και ημίγυμνες χορεύτριες.

Είναι γνωστό πως ο Ρίτσαρντ Φάινμαν  πήγαινε συχνά στο Gianonni’s, ένα μαγαζί στη γειτονιά του. Όπως γράφει ο ίδιος:

There was a period when there were topless restaurants in town: You could go there for lunch or dinner, and the girls would dance without a top, and after a while without anything. One of these places, it turned out, was only a mile and a half away from my house, so I went there very often. I’d sit in one of the booths and work a little physics on the paper placemats with the scalloped edges, and sometimes I’d draw one of the dancing girls or one of the customers, just to practice.

Κάτι που δεν θα καταλάβαινε κάποιος από τα σκίτσα που ανέβασα εδώ, είναι ο λόγος που ζωγράφιζε ο Φάινμαν. Παραθέτω πάλι τα δικά του λόγια:

I wanted very much to learn to draw, for a reason that I kept to myself: I wanted to convey an emotion I have about the beauty of the world. It’s difficult to describe because it’s an emotion. It’s analogous to the feeling one has in religion that has to do with a god that controls everything in the whole universe: there’s a generality aspect that you feel when you think about how things that appear so different and behave so differently are all run “behind the scenes” by the same organization, the same physical laws. It’s an appreciation of the mathematical beauty of nature, of how she works inside; a realization that the phenomena we see result from the complexity of the inner workings between atoms; a feeling of how dramatic and wonderful it is. It’s a feeling of awe—of scientific awe—which I felt could be communicated through a drawing to someone who had also had this emotion. It could remind him, for a moment, of this feeling about the glories of the universe. […] I gave up the idea of trying to get an artist to appreciate the feeling I had about nature so he could portray it. I would now have to double my efforts in learning to draw so I could do it myself. It was a very ambitious undertaking, and I kept the idea entirely to myself, because the odds were I would never be able to do it.

Στο είπα, τον αδικείς αν κρίνεις μόνο τα γυμνά σκίτσα. Μάθε ότι στη συνέχεια έγινε αρκετά καλός ώστε να πουλήσει πίνακες και να διοργανώσει και έκθεση. Με ψεύτικο όνομα, για να τον κρίνουν μόνο ως ζωγράφο, όχι ως “διασημότητα”. Τακτική που χρησιμοποίησε ξανά όταν έπαιξε μπόνγκο σε συναυλία.

Για κάποιον με πρόσβαση στο ίντερνετ, ο καλύτερος τρόπος που προτείνω για να γνωρίσει-θυμηθεί τον Ρίτσαρντ Φάινμαν, είναι να αφιερώσει λίγο χρόνο από τη ζωή του και να παρακολουθήσει αυτά τα πεντάλεπτα βιντεάκια.

Για κάποιον χωρίς πρόσβαση στο ίντερνετ, η ανεκδοτολογική αυτοβιογραφία του Φάινμαν (από εκεί είναι παρμένα και τα αποσπάσματα που παρέθεσα εδώ) είναι ένα καταπληκτικό ανάγνωσμα, γεμάτο ανθρωπιά, ουσία, χιούμορ και πρωτοτυπία. Να πώς συνεχίζει η ιστορία με το Giannoni’s, για παράδειγμα:

One day there was a police raid on Gianonni’s, and some of the dancers were arrested. Someone wanted to stop Gianonni from putting on topless dancing shows, and Gianonni didn’t want to stop. So there was a big court case about it; it was in all the local papers.
Gianonni went around to all the customers and asked them if they would testify in support of him. Everybody had an excuse: “I run a day camp, and if the parents see that I’m going to this place, they won’t send their kids to my camp…” Or, “I’m in the such-and-such business, and if it’s publicized that I come down here, we’ll lose customers.”
I think to myself, “I’m the only free man in here. I haven’t any excuse! I like this place, and I’d like to see it continue. I don’t see anything wrong with topless dancing.” So I said to Gianonni, “Yes, I’ll be glad to testify.”
In court the big question was, is topless dancing acceptable to the community—do community standards allow it? The lawyer from the defense tried to make me into an expert on community standards. He asked me if I went into other bars.
“Yes.”
“And how many times per week would you typically go to Gianonni’s?”
“Five, six times a week.” (That got into the papers: The Caltech professor of physics goes to see topless dancing six times a week.)
“What sections of the community were represented at Gianonni’s?”
“Nearly every section: there were guys from the real estate business, a guy from the city governing board, workmen from the gas station, guys from engineering firms, a professor of physics…”

Καταπληκτικό βιβλίο, τι να λέμε τώρα.

Κυκλοφορεί και στα ελληνικά, αλλά η γραφή του Φάινμαν, κατ’ εξοχήν αυθόρμητη και προφορική, χάνει πολύ στη μετάφραση.

One time I sat down in a bath where there was a beautiful girl sitting with a guy who didn’t seem to know her. Right away I began thinking, “Gee! How am I gonna get started talking to this beautiful nude babe?”
I’m trying to figure out what to say, when the guy says to her, “I’m, uh, studying massage. Could I practice on you?”
“Sure,” she says. They get out of the bath and she lies down on a massage table nearby.
I think to myself, “What a nifty line! I can never think of anything like that!”

Τέλος, τα σκίτσα που σου έδειξα εδώ έχουν εκδοθεί, μαζί με όλες τις υπόλοιπες ζωγραφιές του, σε αυτή την πολυτελή και άκρως συλλεκτική έκδοση. Δικιά σου, μόνο με 800$.

Η μικρή αρκούδα του νερού (και της ραδιενέργειας, και του διαστήματος).

Κοίταξε σε παρακαλώ αυτό το ζωάκι:

Σαν ενήλικο είναι ορατό με γυμνό μάτι (το μήκος του φτάνει το ένα χιλιοστό) και το συναντάμε σε περιβάλλοντα με βρύα και λειχήνες, δηλαδή παντού. Ενώ συνήθως συνυπάρχουν  αρσενικά με θηλυκά, υπό ορισμένες συνθήκες αναπαράγεται και αυτό με παρθενογένεση (σαν ετούτο -που βέβαια είναι πολύ μικρότερο). Όμως το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους είναι το παρακάτω:

Τα βραδύπορα μπορούν να επιβιώσουν σε περιβάλλοντα που θα σκότωναν οποιδήποτε άλλο ζώο. Παραμένουν ζωντανά σε θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν αλλά και στους 151 °C, μπορούν να αντέξουν χίλιες φορές περισσότερη ακτινοβολία από όλα τα άλλα ζώα, και να ζήσουν σχεδόν μια δεκαετία χωρίς νερό καθώς και σε κενό όπως αυτό του διαστήματος.

Δεν είναι οι μοναδικοί οργανισμοί με τέτοιες αξιοσημείωτες ιδιότητες, όμως είναι από τους πιο ευέλικτους. Και είναι τα πρώτα ζώα που διαπιστώθηκε πειραματικά ότι μπορούν να επιζήσουν σε συνθήκες κενού και επιπέδων ακτινοβολίας του διαστήματος (από πείραμα της ESA το  2007, δες)

Before this experiment, only lichen and bacteria were known to be able to survive exposure to the combination of vacuum and space radiation.

“No animal has survived open space before,” says developmental biologist Bob Goldstein of the University of North Carolina at Chapel Hill, who was not affiliated with the study. “The finding that animals survived rehydration after 10 days in open space – and then produced viable embryos as well – is really remarkable.”

Μετά από όλα αυτά, το nickname αρκούδα του νερού (water bear) φαντάζει πολύ λίγο.

via

Ο σίδηρος του πρωινού σου δεν είναι αόρατος.

Αν δηλαδή τρως κορνφλέιξ για πρωινό. Δες το βίντεο:

Η σκέψη είναι πως αφού μουλιάσουν για καμιά ώρα τα κορνφλέιξ, ο σίδηρος διαλύεται στο νερό της σακούλας. Οπότε με λίγο ανακάτεμα και ένα μαγνήτη σε επαφή με τη σακούλα, μαζεύονται αρκετά ρινίσματα στην άκρη και μπορείς να τα δεις με γυμνό μάτι. Τέλειο!

Φωτογραφίες ζώων για γέλια.

Ένα καινούριο blog ξεφύτρωσε προχθές στο tumblr, ελπίζω να συνεχίσει για καιρό. Κάτω από τον εύστοχο τίτλο, “wtf, evolution?” δημοσιεύει φωτογραφίες ζώων.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι τα σχόλια από κάτω, πχ:

“I’m not sure we’re done with this fiddler crab yet.”

“Don’t be such a perfectionist, evolution, it’s good enough.”

“But the claws are totally different sizes, don’t you think people will notice?”

“Dude, it’s fine, let’s go make some birds with funny butt feathers.”

 

This pelican looks like a urinal. Go home, evolution, you are drunk.

Μπες να δεις και τα υπόλοιπα!

Μπλε τελείες.

Εννοώ τις φωτογραφίες της Γης από το διάστημα.

Η συγκεκριμένη δεν είναι η πρώτη, αλλά είναι μάλλον η πιο διάσημη. Λέγεται The Blue Marble και την τράβηξε το πλήρωμα του Apollo 17 -της τελευταίας επανδρωμένης αποστολής στο φεγγάρι- τον Δεκέμβριο του 1972. Έτσι φαίνεται η Γη από την απόσταση των 45.000 χιλιομέτρων. Για σύγκριση αναφέρω την ακτίνα της Γης, που προσεγγιστικά είναι 6.400 χιλιόμετρα και η απόσταση Γη-Σελήνη είναι περίπου 385.000 χιλιόμετρα.

The snapshot is one of the most widely distributed photographic images in existence. The image is one of the few to show a fully illuminated Earth, as the astronauts had the Sun behind them when they took the image. To the astronauts, Earth had the appearance and size of a glass marble, hence the name.

via

Τον περασμένο Ιανουάριο κυκλοφόρησε και η Blue Marble 2012, που αυτή τη φορά είναι μια συρραφή από μικρές φωτογραφίες τμημάτων της Γης, τραβηγμένες από το μετεωρολογικό δορυφόρο Suomi (που φέρει το όνομα ενός μετεωρολόγου). Μετά από κάμποσες ώρες Photoshop, το αποτέλεσμα είναι μια τεχνητή ουσιαστικά φωτογραφία, στην οποία όμως μπορείς να ζουμάρεις σε εξωφρενικό βαθμό. Έχει και δύο αδελφάκια, μια συμπληρωματική φωτογραφία με το άλλο ημισφαίριο, και την Black Marble (την είχα αναφέρει και παλαιότερα).

Κράτησα το καλύτερο για το τέλος.

Όταν σκεφτόμαστε πόσο μικρή είναι η Γη σε σχέση με τη γειτονιά μας, ή και το σύμπαν, είναι άλλο να βλέπεις τα σκίτσα του γαλαξία, και άλλο να βλέπεις μια κανονική φωτογραφία. Κάτι παρόμοιο πρέπει να είχαν στο μυαλό τους και όσοι αποφάσισαν το 1990 να στρέψουν την κάμερα του Voyager 1 προς τα εμάς, και από απόσταση 6.000.000.000 χιλιομέτρων να μας δώσουν αυτό:

Αυτή είναι η διάσημη φωτογραφία Pale Blue Dot, όπου η Γη φαίνεται πραγματικά σαν μια μπλε τελεία. Εκεί, στα δεξιά, πάνω στην ηλιαχτίδα. Η επιστημονική αξία της φωτογραφίας είναι μηδαμινή. Ίσα ίσα, υπήρχε κίνδυνος να καταστραφεί η κάμερα, επειδή λίγο πιο δίπλα από τη Γη είναι ο ήλιος. Άλλη είναι η αξία της φωτογραφίας, ούτε καν αισθητική. Μάλλον συναισθηματική. Μπορεί ας πούμε να εμπνεύσει κάποιον να γράψει ένα βιβλίο.

Τα τελευταία 22 χρόνια το Voyager έχει ταξιδέψει πολύ πιο μακριά (χωρίς να βγει έξω από το ηλιακό σύστημα ωστόσο), αλλά ακόμα και όταν τράβηξε τη φωτογραφία ήταν το αντικείμενο που έχει στείλει πιο μακριά ο άνθρωπος στην ιστορία του, ένα μπουκάλι στον ωκεανό. Συνολικά, από την εκτόξευσή του έχουν περάσει 35 χρόνια, 4 μήνες και 12 μέρες.