Οι εξισώσεις που συναντάμε στη μέρα μας.

 

Ξαναδιάβασα ένα πολύ ωραίο και ενδιαφέρον κείμενο που είχε δημοσιευθεί στο newscientist.com (να και μια ελληνική μετάφραση -αν και με μικροδιαφορές εδώ κι εκεί). Μιλάει για μερικές από τις σημαντικότερες εξισώσεις των τελευταίων 150 ετών και το πώς επηρεάζουν την καθημερινότητά μας στα πιο απλά πράγματα. Συγκεκριμένα αναφέρονται οι μετασχηματισμοί Φουριέ, η κυματική εξίσωση, οι εξισώσεις του Μάξγουελ για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, και η κυματοσυνάρτηση του Σρέντινγκερ.

Για να σε βάλω στο κλίμα, ορίστε τι έχει πει ο Ρίτσαρντ Φάινμαν για τις εξισώσεις του Μάξγουελ:

“Βλέποντας την ιστορία της ανθρωπότητας αποστασιοποιημένα -πες σε δέκα χιλιάδες χρόνια από σήμερα- δεν υπάρχει αμφιβολία πως το πιο σημαντικό γεγονός του 19ου αιώνα θα θεωρείται η ανακάλυψη των νόμων της ηλεκτροδυναμικής από τον Μάξγουελ.”

Σε πρώτη ανάγνωση, μπορεί να φανεί κάπως πομπώδης, βιαστική, ή και υπεροπτική δήλωση. Να μερικά επιχειρήματα για τη στηρίξουν, παρμένα από το κείμενο του New Scientist:

You haven’t even got out of bed, and already at least six mathematical equations have influenced your life. The memory chip that stores the time in your clock couldn’t have been devised without a key equation in quantum mechanics. Its time was set by a radio signal that we would never have dreamed of inventing were it not for James Clerk Maxwell’s four equations of electromagnetism. And the signal itself travels according to what is known as the wave equation.

Step into the shower and you benefit from equations used to regulate the water supply. Your breakfast cereal comes from crops that were bred with the help of statistical equations. Drive to work and your car’s aerodynamic design is in part down to the Navier-Stokes equations that describe how air flows over and around it. Switching on its satnav involves quantum physics again, plus Newton’s laws of motion and gravity, which helped launch the geopositioning satellites and set their orbits.

Το καλύτερο απόσπασμα κατά τη γνώμη μου βέβαια είναι αυτό:

By 1864 Maxwell had written down four equations for the basic interactions between the electrical and magnetic fields. Two tell us that electricity and magnetism cannot leak away. The other two tell us that when a region of electric field spins in a small circle, it creates a magnetic field, and a spinning region of magnetic field creates an electric field.

But it was what Maxwell did next that is so astonishing. By performing a few simple manipulations on his equations, he succeeded in deriving the wave equation and deduced that light must be an electromagnetic wave. This alone was stupendous news, as no one had imagined such a fundamental link between light, electricity and magnetism. And there was more. Light comes in different colours, corresponding to different wavelengths. The wavelengths we see are restricted by the chemistry of the eye’s light-detecting pigments. Maxwell’s equations led to a dramatic prediction – that electromagnetic waves of all wavelengths should exist. Some, with much longer wavelengths than we can see, would transform the world: radio waves.

Λέει και άλλα, ειδικά τις πολλές εφαρμογές των μετασχηματισμών Φουριέ, τις βρίσκω πολύ εντυπωσιακές. Από αφαίρεση θορύβου στους παλιούς δίσκους μουσικής, έως τις αντισεισμικές κατασκευές και τη μελέτη του DNA. Ή την ψηφιακή συμπίεση των φωτογραφιών.

Καλή ανάγνωση.

Advertisements

Ρολλερκόστερ στις πόλεις αντί για τραμ. Bring it on!

Το πρώτο πραγμα που σκέφτηκα ήταν οι τσουλήθρες στα γραφεία της Google. Αλλά αυτό εδώ φαίνεται καλύτερο.

Η έλλειψη κινητήρα καθιστά τους συρμούς εξαιρετικά ελαφρείς, οπότε η ενέργεια που απαιτείται για την ώθησή τους είναι μικρή και οι εκπομπές τους μηδαμινές. Επιπλέον, δεν απαιτούν τη δαπανηρή, ογκώδη υποδομή που συνοδεύει συνήθως την κατασκευή νέων σιδηροδρομικών γραμμών.
«Είναι μάλλον το απόλυτο σύστημα εξοικονόμησης ενέργειας στις μαζικές μεταφορές» λέει ο κ. Σούντα.

Θυμίζω ότι τα “κανονικά” ρολλερκόστερ των λούνα παρκ δεν έχουν κινητήρες, ακριβώς επειδή τσουλάνε από τη φόρα που έχουν κατεβαίνοντας. Το κόλπο είναι να σχεδιάσεις έξυπνα τη διαδρομή, ώστε να έχει αποδοτική εναλλαγή ανηφόρας, ευθείας και κατηφόρας. Εξάλλου το πρώτο “σύγχρονο” ρολλερκόστερ κατασκευάστηκε το 1885, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε παλαιότερα, το 1812 ή και τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Πλάκα θα είχε να δούμε τέτοια στους δρόμους, όπως γράφει το άρθρο. Βέβαια το θέμα βρίσκεται υπό μελέτη ακόμα. Υπάρχουν και άλλες φωνές, θα δούμε.

«Από την άποψη της απλότητας και της φιλικότητας προς το περιβάλλον η ιδέα ενός οχήματος σαν τον τρενάκι του λούνα παρκ για τη μεταφορά των ανθρώπων είναι ελκυστική» λέει ο Τακαγιούκι Μορικάουα του Πανεπιστημίου της Ναγκόγια. «Ωστόσο πρόσφατα έχουν βγει τρένα που μπορούν να αναπαράγουν ενέργεια όταν φρενάρουν ή όταν κατεβαίνουν κατηφόρες, επομένως νομίζω ότι είναι απαραίτητο να εξετάσουμε καλά ποιο από τα δύο είναι πιο αποτελεσματικό».

Μερικοί προβληματισμοί γύρω από το διάβασμα της σκέψης.

Το θέμα ακούγεται εκτός τόπου και χρόνου, ε; Δεν είναι καθόλου. Τα BCI (brain-computer interface) έχουν βελτιωθεί, και το κόστος έχει πέσει δραματικά. Με 300€ μπορεί ο καθένας σήμερα να αγοράσει μια συσκευή που φοράει στο κεφάλι, και μετά από σύντομο calibration της συσκευής να ελέγχει το PC με τη σκέψη. Απλά καταπληκτικό.

Τα προβλήματα ξεκινάνε μόλις καταλαγιάσει ο πρώτος ενθουσιασμός, και συνειδητοποιήσει κανείς ότι ένα τέτοιο μηχάνημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλα πράγματα, πιο σκοτεινά, και μάλιστα με την ευκολία που “σπάνε” τα κλειδώματα των προγραμμάτων στα Windows, ή με την ευκολία που τα Android apps μπορούν να συλλέξουν προσωπικά δεδομένα από το κινητό. Κάνε ένα διάλειμμα και δες αυτό το δεκάλεπτο TED talk, που γυρίστηκε πριν 2 χρόνια.

Και σίγουρα το τοπίο δεν έμεινε στάσιμο αυτά τα χρόνια. Το κείμενο που πέτυχα εδώ, περιγράφει ένα πείραμα που πραγματοποίησαν πρόσφατα επιστήμονες. Σε αυτό, μπόρεσαν να διαβάσουν τη σκέψη εθελοντών, και να μάθουν πράγματα όπως τα PIN τους, αριθμούς λογαριασμών, κλπ. Τι θα γίνει λοιπόν, μόλις τέτοιες τεχνολογίες είναι εξίσου συνηθισμένες με τις κάμερες των κινητών;

Moving forward, this brain hack can only improve in efficacy as BCIs become cheaper, more accurate, and thus more extensively used. Really, your only defense is to not think about the topic — but if you’re proactively on the defensive, then the hacker has already messed up. The only viable solution that I can think of is to ensure that you don’t use your brain-computer interface with shady software, brain malware — but then again, in a science-fictional future, isn’t it almost guaranteed that the government would mandate the inclusion of brain-hacking software in the operating system itself?

Οπότε τι κάνουμε; Δεν ξέρω, αλλά θυμάμαι αυτό που γράφει ο Στήβεν Χώκινγκ στο Χρονικό του Χρόνου. Μιλάει βέβαια για κάτι άλλο που μου διαφεύει, αλλά ταιριάζει και εδώ, οπότε το παραθέτω (από μνήμης):

Δε λέω ότι καλώς θα γίνει. Απλά μου φαίνεται αναπόφευκτο ότι θα γίνει. Είναι λοιπόν συνετό να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.

Crowdsourcing (ή πώς απλοί πολίτες βοηθούν να πάει η επιστήμη μπροστά).

Βρήκα χρόνο και διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που εντόπισα πριν λίγες μέρες. Κυρίως θέμα είναι μια ερευνητική ομάδα χημικών που στρατολόγησε 500 φοιτητές/μαθητές σε 70 περίπου πανεπιστήμια και σχολεία, για να βοηθήσουν στο στόχο της ομάδας. Για το σκοπό αυτό διέθεσαν ένα custom kit έρευνας σε κάθε σχολείο, το λεγόμενο “ερευνητικό kit ηλιακής δράσης υδρογόνου” (στα αγγλικά SHArK), βασικά μέρη του οποίου αποτελούνται και από Lego. Τα αποτελέσματα κοινοποιούνται στους επιστήμονες online. Προτείνω να το διαβάσεις ολόκληρο, αλλά εδώ θα μεταφέρω το ευρύτερο κλίμα που σκιαγραφεί.

For members of the public interested in participating in scientific research, it’s now easier than ever to find a project through websites such as SciStarter.com, citizenscience.org, and zooniverse.org. SciStarter lists hundreds of projects that are searchable by topic and by type of activity, such as “in the snow or rain,” “while fishing,” or “exclusively online.”

[…] Online gaming project Foldit has attracted many participants to find the lowest-energy configuration of proteins. Foldit players recently solved the structure of a retroviral protease that had long stumped structural biologists.

Στο κείμενο αναφέρονται αρκετά ακόμα παραδείγματα, ακόμα και περιπτώσεις όπου οι πολίτες ξεκίνησαν τις πρωτοβουλίες. Η τάση είναι σαφής: αυτό που ξεκίνησε με την Wikipedia και την εθελοντική συγγραφή της από τον πλανήτη, συνεχίζει και προς εξειδικευμένα μονοπάτια που δύσκολα φανταζόταν κανείς. Και τα κέρδη είναι πολλαπλά, όχι μόνο για τις ερευνητικές ομάδες και τον χρόνο ή τους πόρους τους, αλλά και για την κοινωνία.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Καρλ Σέιγκαν, “Pale Blue Dot“. Μιλάει για την εξερεύνηση του διαστήματος, αλλά πιστεύω πως ισχύουν τα ίδια και για την ενεργή συμμετοχή του κοινού σε ενέργειες σαν αυτές του αρχικού άρθρου. Και τα γράφει τόσο ωράια!

Exploratory spaceflight puts scientific ideas, scientific thinking, and scientific vocabulary in the public eye. It elevates the general level of intellectual inquiry. The idea that we’ve now understood something never grasped by anyone who ever lived before—that exhilaration, especially intense for the scientists involved, but perceptible to nearly everyone—propagates through the society, bounces off walls, and comes back at us. It encourages us to address problems in other fields that have also never before been solved. It increases the general sense of optimism in the society. It gives currency to critical thinking of the sort urgently needed if we are to solve hitherto intractable social issues. It helps stimulate a new generation of scientists. The more science in the media-especially if methods are described, as well as conclusions and implications-the healthier, I believe, the society is. People everywhere hunger to understand.

Στο παρακάτω βίντεο, μπορείς να ακούσεις αυτό το απόσπασμα και με τη φωνή του (από το 3:00 έως το 4:05 περίπου).

Ένα πολύ αισιόδοξο project τρέχει στη Μέση Ανατολή.

Διαβάζω στο bbc.co.uk για τον καινούριο επιταχυντή που σχεδιάζεται, ο οποίος θα βρίσκεται στην Ιορδανία. Κοίτα τα κράτη που συμμετέχουν: Μπαχρέιν, Αίγυπτος, Ιράν, Ιορδανία, Πακιστάν, Παλαιστίνη, Ισραήλ, Τουρκία, Κύπρος. Διπλωματικά σε αυτά τα μέρη γίνεται πανικός, όμως η επιστημονική κοινότητα απλά κοιτάει την ουσία. Δεν θέλω να γράψω για τις προεκτάσεις της αδελφοσύνης των λαών και της παγκόσμιας ειρήνης, αλλά πραγματικά διάβασα την είδηση με το πρωινό, και είμαι απλά χαρούμενος και αισιόδοξος.

The Iranian government is publicly committed to Israel’s destruction and Israel has threatened to bomb Iran’s nuclear facilities. And most recently Israel accused Iran of supplying Palestinian militants with the missiles launched at Israeli cities.

Yet the governments of both these countries and others have pledged to provide more funding to Sesame, and BBC News witnessed their scientists and officials meeting for lengthy discussions in Jordan earlier this month.

Α, ναι, ο επιταχυντής λέγεται Sesame. Είναι και αυτό αρχικά (σαν το Messenger), αλλά το πώς κατέληξαν εκεί, εκτός από ενδιαφέρον είναι και λίγο αστείο. Βέβαια, σαν συμβολισμός μου φαίνεται πετυχημένο.

In an interview published in 2009, physicist Herman Winick noted the name SESAME was coined to refer to door opener, the spice, and the children’s television show, and the meaning Synchrotron-Light for Experimental Science Applications in the Middle East formulated to match the acronym.

via

Θα είναι πολύ ωραίο αν δούμε τα επόμενα χρόνια πρωτοποριακές ανακαλύψεις να έρχονται και από εκείνη τη μεριά της γης. Κατά τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, τα πρώτα πειράματα θα ξεκινήσουν από το 2015.

Μερικά λόγια από τον συγγραφέα του Bad Science.

Ο συμπαθής Μπεν Γκόλντακερ έγραψε ένα βιβλίο (το έχω διαβάσει, πολύ ωραίο -κυκλοφορεί και στα ελληνικά) και έδωσε μια ομιλία όπου μιλάει για την ομοιοπαθητική, την διατροφολογία, αλλά και για το πώς τελικά παρουσιάζεται λάθος η επιστήμη στα ΜΜΕ και στην κοινωνία. Να ένα απόσπασμα από το βιβλίο.

My basic hypothesis is this: the people who run the media are humanities graduates with little understanding of science, who wear their ignorance as a badge of honour. Secretly, deep down, perhaps they resent the fact that they have denied themselves access to the most significant developments in the history of Western thought from the past two hundred years; but there is an attack implicit in all media coverage of science: in their choice of stories, and the way they cover them, the media create a parody of science. On this template, science is portrayed as groundless, incomprehensible, didactic truth statements from scientists, who themselves are socially powerful, arbitrary, unelected authority figures. They are detached from reality; they do work that is either wacky or dangerous, but either way, everything in science is tenuous, contradictory, probably going to change soon and, most ridiculously, ‘hard to understand’. Having created this parody, the commentariat then attack it, as if they were genuinely critiquing what science is all about.

Να και άλλη μία ομιλία του, που εστιάζει στις αντιεπιστημονικές και εσφαλμένες τακτικές των φαρμακευτικών βιομηχανιών.

Επιστολή του Μαρκ Τουέιν σε έναν κομπογιαννίτη.

A few moments from now my resentment will have faded and passed and I shall probably even be praying for you; but while there is yet time I hasten to wish that you may take a dose of your own poison by mistake, and enter swiftly into the damnation which you and all other patent medicine assassins have so remorselessly earned and do so richly deserve.

Ολόκληρη η επιστολή και λίγα λόγια για το πώς γράφτηκε, εδώ.

Ένα χημικό στο φαγητό μου.

Όλοι ακούμε και διαβάζουμε για τους κινδύνους που εγκυμονούν τα “χημικά” και για πόσα φάρμακα και άλλες ουσίες αποσύρονται ως ύποπτα. Υπολείμματα φυτοφαρμάκων στις τροφές, βιολογικά προϊόντα, ακόμη και έπιπλα εμποτισμένα με χημικές ουσίες ερεθιστικές, αν όχι τοξικές, για τον άνθρωπο. Και μιλάω μόνο για τα δημοσιεύματα σε πιο αξιόπιστα-αναγνωρισμένα μέσα. Αν κοιτάξουμε ευρύτερα, η έλλειψη κατανόησης ξεχειλίζει. Τελικά τι θα πρέπει να πιστέψουμε;

Ας βάλω πρώτα ένα πλαίσιο. Η ζωή στη γη δεν είναι χωρίς κινδύνους: Όλοι μας αντιμετωπίζουμε πολλούς κινδύνους κάθε μέρα. Αποφασίζουμε να κυκλοφορούμε με ποδήλατο αντί με αυτοκίνητο, αν κι ο κίνδυνος θανάτου σε δυστύχημα με ποδήλατο είναι 10 φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο με αυτοκίνητο. Μπορεί να αποφασίσουμε να καπνίζουμε, αν και είναι γνωστό πως το κάπνισμα αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου κατά 50%. Συνεχώς λαμβάνουμε αποφάσεις που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την υγεία μας χωρίς να το σκεφτόμαστε καθόλου. And that’s OK.

Η γενική αντιμετώπιση που προτείνω είναι «χαλαρά», και προκύπτει μέσες άκρες από τα παρακάτω.

Είναι προφανές ότι στα θέματα “των χημικών” οι μελέτες δεν μπορούν να γίνουν με άμεσες παρατηρήσεις. Δηλαδή δεν γίνεται να βάλουμε ανθρώπους στο εργαστήριο και να τους ταΐζουμε πρόσθετα τροφίμων μέχρι να δούμε πόσο καρκίνο έπαθαν. Η ηθική επιβάλλει τη χρήση έμμεσων μεθόδων. Η αξιολόγηση του κινδύνου λοιπόν γίνεται εκθέτοντας πειραματόζωα (συνήθως ποντίκια) σε μια χημική ένωση και καταγράφοντας στη συνέχεια ενδείξεις για βλάβες. Για να είναι ρεαλιστικός ο απαιτούμενος χρόνος της διαδικασίας αλλά και το κόστος, οι ποσότητες που δίνονται είναι εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές μεγαλύτερες από αυτές που αντέχει ένας ανθρώπινος οργανισμός.

Μόλις τα στοιχεία από τα πειραματόζωα είναι έτοιμα, η ερμηνεία τους οφείλει να λάβει υπόψη της πολλές παραδοχές. Για παράδειγμα, εάν μια ένωση είναι επιβλαβής για τα ζώα, είναι απαραίτητα επιβλαβής και για τον άνθρωπο; Και πώς μπορεί μια μεγάλη δόση για ένα μικρό ζώο να μεταφραστεί σε μια μικρή δόση για ένα μεγάλο ανθρώπινο πλάσμα;

Από το 1520 (περίπου) ο Θεόφραστος Παράκελσος, Ελβετός γιατρός-αλχημιστής έγραφε πως “η δόση κάνει το δηλητήριο”! Και σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος που το σκέφτηκε. ΟΛΕΣ οι ενώσεις -και το νερό και το αλάτι- είναι τοξικές σε ορισμένο βαθμό, με αποτέλεσμα η διαφορά μεταξύ ωφέλειας και βλάβης να είναι σχετικό θέμα. Πολύ σχετικό θέμα. Ένας  φίλος φαρμακοποιός, μου είχε δώσει ένα ωραίο παράδειγμα: Αν φας μια κουταλιά της σούπας πιπέρι, θα πεθάνεις. Τι να κάνουμε τώρα; Να απαγορεύσουμε το πιπέρι; Να βάλουμε όρια κατανάλωσης; Μήπως γινόμαστε υπερβολικοί;

Το πώς αντιδρούμε στον κίνδυνο εξαρτάται σημαντικά από το βαθμό εξοικείωσης. Η παρουσία χλωροφορμίου στο αστικό δίκτυο ύδρευσης -στο μόλις ανιχνεύσιμο επίπεδο 0,00000001%- ξεσήκωσε θύελλα σε πολλές αμερικανικές πόλεις, παρόλο που το χλωροφόρμιο έχει τοξικότητα χαμηλότερη από την ασπιρίνη. Και μιας και μιλάμε για την ασπιρίνη,

Με τις σημερινές αυστηρότατες προδιαγραφές ασφαλείας, η ασπιρίνη δεν θα είχε καμία πιθανότητα να εγκριθεί με τέτοιες φαρμακολογικές ιδιότητες, επειδή παρουσιάζει σοβαρά μειονεκτήματα, που εύκολα θα αποκαλύπτονταν κατά το στάδιο ελέγχου των ανεπιθύμητων ενεργειών της: άσθμα, αλλεργίες, οίδημα, ναυτία, εμετός, αναιμία, διάρροια, διαταραχές όρασης και ακοής, δίψα, εφίδρωση, διανοητική σύχγιση συνιστούν μερικά μόνο από τα δυσάρεστα φαινόμενα που επιφυλάσσει η χρήση της! […] Που όμως δεν συνιστούν υπολογίσιμο κίνδυνο. Συνολικά, η ασπιρίνη μπορεί να θεωρηθεί αρκετά αθώα, εφόσον λαμβάνεται σε μικρές δόσεις. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι η θανατηφόρα δόση της σε πειραματόζωα είναι μόλις το μισό εκείνης του αλατιού και δεκαπλάσια εκείνης για την καφεΐνη, εάν χορηγηθεί από το στόμα. Ένα ή δύο δισκία ασπιρίνης, λοιπόν, σπάνια κρύβουν κινδύνους.

via

Επίσης, πολύ σημαντικό: πολλές τροφές περιέχουν φυσικά συστατικά πολύ περισσότερο τοξικά από τα συνθετικά πρόσθετα ή συντηρητικά. Το ξαναγράφω. Πολλές τροφές περιέχουν φυσικά συστατικά πολύ περισσότερο τοξικά από τα συνθετικά πρόσθετα ή συντηρητικά. Αλλά τα φυσικά συστατικά δεν λαμβάνονται υπόψη γιατί είναι πολύ κοινά. Στο ίδιο βιβλίο με πριν, στην ίδια σελίδα, τρεις αράδες πιο κάτω λέει:

Το σαλυκιλικό οξύ [δηλαδή “η ασπιρίνη”] είναι διαδεδομένο σε φρούτα και λαχανικά, όπως στα σταφύλια, στα αμύγδαλα, στις ελιές, στις ντομάτες και στις μελιτζάνες, καθώς και στο τσάι. […] Μερικοί επιστήμονες θεωρούν το σαλικυλικό οξύ τόσο απαραίτητο, ώστε του αποδίδουν ιδιότητα βιταμίνης.

Ή, άλλο παράδειγμα αποτελεί το φυστικοβούτυρο που περιέχει πολύ μικρές ποσότητες αφλατοξίνης, μιας ένωσης πολύ πιο καρκινογόνου από το κυκλαμικό νάτριο, ένα τεχνητό γλυκαντικό που πολλοί ακούμε πως είναι “ύποπτο”. Και μπορεί για το σαλυκιλικό οξύ και τις αφλατοξίνες να ξέρουμε πέντε πράγματα, αλλά δεν έχουμε κάνει τέτοιους ελέγχους για όλα τα συστατικά όλων των φυσικών τροφών που καταναλώνει ο άνθρωπος εδώ και αιώνες. Όποιος ξέρει πέντε πράγματα επί του θέματος, δεν αμφιβάλλει πως πάρα πολλά συνηθισμένα τρόφιμα έχουν τέτοιες ουσίες. Τρόφιμα κατά τα άλλα θρεπτικότατα και σημαντικά.

peanut butter fingers, κάνε κλικ για το βίντεο

Όλες οι αποφάσεις εμπεριέχουν το στοιχείο του συμβιβασμού. Τίποτα από αυτά δεν είναι άσπρο-μαύρο. Μπορεί το όφελος από ένα φυτοφάρμακο που θα αυξήσει τη διαθέσιμη τροφή, να εξισωθεί με τον κίνδυνο για την υγεία ενός ανθρώπου από το ένα εκατομμύριο ανθρώπους, συνολικά, που εκτίθενται σε αυτό; Μπορούν οι θετικές επιδράσεις ενός νέου φαρμάκου να εξισωθούν με μια πιθανή επικίνδυνη παρενέργεια σε έναν μικρό έστω αριθμό χρηστών; Οι απαντήσεις δεν είναι πάντοτε προφανείς, αλλά είναι ευθύνη των νομοθετών και των καλά πληροφορημένων πολιτών να στηρίζουν τις αντιδράσεις τους σε πραγματικά δεδομένα μάλλον, παρά σε συναισθηματισμούς.

Σε αυτό το πνεύμα, κάνει καλό νομίζω να θυμόμαστε μερικά παραδείγματα σαν τη σελίδα για το μονοξείδιο του διυδρογόνου. Και ακόμα πιο γενικά, ότι ζούμε στην καλύτερη περίοδο της ανθρωπότητας από κάθε άποψη. Ότι τρώμε καλύτερα. Λέει συχνά κόσμος πράγματα σαν το “είναι ντομάτες αυτές που τρώμε τώρα; Άγευστες, σκληρές, χάλια.” Ίσως. Παλιά όμως τρώγανε ντομάτες τρεις μήνες το χρόνο. Εμείς τώρα τρώμε συνέχεια. Ακόμα και αν οι δικές μας είναι χειρότερες, είναι τόσο περισσότερες, ώστε σίγουρα ωφελούμαστε περισσότερο από αυτές.

Το έγραψα και προχτές, διαβάσες;

We’ve done very well since World War Two. We have…the world as a whole has eaten better, has lived better, has had a higher standard of living than it has ever had before. Now, you might tell me that through this entire thirty years there have been millions…hundreds of millions of people always hungry, always starving, with very little, and I’ll say yes; it’s been rotten. My point is that before now, it’s always been rotten-ER.

Και επίσης ας θυμόμαστε το παρακάτω απόσπασμα από το παραπιοκάτω TED talk του Μάικλ Σπέκτερ (ή Σπεκτρ, ή γιατί όχι και Σπκτρ):

We object to genetically engineered food. Why do we do that? Well, the things I constantly hear are: Too many chemicals, pesticides, hormones, monoculture, we don’t want giant fields of the same thing, that’s wrong. We don’t companies patenting life. We don’t want companies owning seeds. And you know what my response to all of that is? Yes, you’re right. Let’s fix it. It’s true, we’ve got a huge food problem, but this isn’t science. This has nothing to do with science. It’s law, it’s morality, it’s patent stuff. You know science isn’t a company. It’s not a country. It’s not even an idea; it’s a process. It’s a process, and sometimes it works and sometimes it doesn’t, but the idea that we should not allow science to do its job because we’re afraid, is really very deadening, and it’s preventing millions of people from prospering.

Τι είναι το μονοξείδιο του διυδρογόνου;

Image

Μια καταπληκτική σελίδα που, αφού εφαρμόσει εξεζητημένους κανόνες χημικής ονοματολογίας στην ένωση νερό, διατυπώνει μια σειρά από αληθείς αυτονόητες πληροφορίες με ύπουλο τρόπο. Και θέλει να απαγορευτεί αυτό το επικίνδυνο χημικό.

Το point της σελίδας είναι ότι αφού μπορούμε να γράψουμε τέτοια πράγματα για το νεράκι (χωρίς ψέματα και υπερβολές, όλα οσα λέει η σελίδα είναι αλήθεια!!), είναι πανεύκολο να δαιμονοποιήσει κανείς και πράγματα που δεν ξέρουμε σαν κοινή γνώμη πολύ καλά, όπως τα γενετικά τροποποιημένα, τους φούρνους μικροκυμάτων, την ασπαρτάμη ή λίγο-πολύ οτιδήποτε.

What are some of the dangers associated with DHMO?

Each year, Dihydrogen Monoxide is a known causative component in many thousands of deaths and is a major contributor to millions upon millions of dollars in damage to property and the environment. Some of the known perils of Dihydrogen Monoxide are:

  • Death due to accidental inhalation of DHMO, even in small quantities.
  • Prolonged exposure to solid DHMO causes severe tissue damage.
  • Excessive ingestion produces a number of unpleasant though not typically life-threatening side-effects.
  • DHMO is a major component of acid rain.
  • Gaseous DHMO can cause severe burns.
  • Contributes to soil erosion.
  • Leads to corrosion and oxidation of many metals.
  • Contamination of electrical systems often causes short-circuits.
  • Exposure decreases effectiveness of automobile brakes.
  • Found in biopsies of pre-cancerous tumors and lesions.
  • Given to vicious dogs involved in recent deadly attacks.
  • Often associated with killer cyclones in the U.S. Midwest and elsewhere, and in hurricanes including deadly storms in Florida, New Orleans and other areas of the southeastern U.S.
  • Thermal variations in DHMO are a suspected contributor to the El Nino weather effect.

Ζαχαροκαραμέλες χωρίς ζάχαρη. Θαύμα! Not.

Δες τη διαφήμιση και διάβασε σε παρακαλώ το παρακάτω απόσπασμα από το επίσημο site των γνωστών καραμέλων.

THE NUTRITION FACTS FOR TIC TAC MINTS STATE THAT THERE ARE 0 GRAMS OF SUGAR PER SERVING. DOES THIS MEAN THAT THEY ARE SUGAR FREE?

Tic Tac® mints do contain sugar as listed in the ingredient statement. However, since the amount of sugar per serving (1 mint) is less than 0.5 grams, FDA labeling requirements permit the Nutrition Facts to state that there are 0 grams of sugar per serving.

Στο κουτάκι με τις διατροφικές πληροφορίες, η ετικέτα λέει ότι δεν έχει ζάχαρη. Αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι δεν έχει ζάχαρη. Και βεβαίως στη διαφήμιση μπορεί η κοπέλα να τις καταπίνει οχτώ-οχτω τις καραμελίτσες. Η λογική των νόμων που τα επιτρέπουν αυτά, με ξεπερνά.