Η χαρτογράφηση του εγκεφάλου μας.

Νάτη, εδώ, προχωρά με ταχείς ρυθμούς.

Αφού περιγράψει την πολύ ενδιαφέρουσα μεθοδολογία της ομάδας, ο Άλαν Τζόουνς μπαίνει στο ψητό:

So what can scientists learn about this data? […] Two great examples are drugs, Prozac and Wellbutrin. These are commonly prescribed antidepressants. […] So if you want to understand the action of drugs, you want to understand how they’re acting in the ways you want them to, and also in the ways you don’t want them to. In the side effect profile, etc., you want to see where those genes are turned on. And for the first time, we can actually do that.

Θέλεις δηλαδή να δεις σε ποιά κύτταρα του εγκεφάλου δρα ένα φάρμακο. Πληροφορία με προφανή χρησιμότητα. Και με τις μεθόδους που περιγράφει στο βίντεο, μπορείς να το δεις. Σε πόσα (και ποιά) από τα εκατό δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα.

Αλλά έχει κι άλλο:

One other thing you can do with such a thing is […] we can actually scan through the entire genome and find other proteins that show a similar fingerprint. So if you’re in drug discovery, for example, you can go through an entire listing of what the genome has on offer to find perhaps better drug targets and optimize.

Και τέλος κάτι σχετικό με τις γνωστές ανακοινώσεις τύπου “οι επιστήμονες βρήκαν το γονίδιο της παχυσαρκίας” ή πιο συγκεκριμένα “το γονίδιο της συγκέντρωσης” ή κάτι άλλο τέτοιο:

Most of you are probably familiar with genome-wide association studies in the form of people covering in the news saying, “Scientists have recently discovered the gene or genes which affect X.” And so these kinds of studies are routinely published by scientists and they’re great. They analyze large populations. They look at their entire genomes, and they try to find hot spots of activity that are linked causally to genes. But what you get out of such an exercise is simply a list of genes. It tells you the what, but it doesn’t tell you the where. And so it’s very important for those researchers that we’ve created this resource. Now they can come in and they can start to get clues about activity. They can start to look at common pathways — other things that they simply haven’t been able to do before.

I’ll just close by saying that the tools are there, and this is truly an unexplored, undiscovered continent. This is the new frontier, if you will. And so for those who are undaunted, but humbled by the complexity of the brain, the future awaits.

Advertisements

Βλαστικά κύτταρα για όλους, εύκολα και γρήγορα.

Και με το για όλους εννοώ “όχι μόνο για τα σημερινά μωρά”. Τα νέα φυσικά είναι εξαιρετικά αισιόδοξα.

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι οι γονείς των νεογέννητων πληρώνουν έξτρα για να καταψύξουν βλαστικά κύτταρα του μωρού για μελλοντική χρήση, σκέφτηκα ότι ο  άνθρωπος με την ιδέα είναι ατσίδα. Το business model είναι ευφυές: “Με τις σημερινές γνώσεις και τεχνικές, μας είναι άχρηστα τα βλαστικά κύτταρα. Ποιός όμως ξέρει τί θα ανακαλύψει στο μέλλον η επιστήμη; Το μωρό που τώρα ξεκινάει η ζωή του, θα χρειαστεί βλαστικά κύτταρα.”

Ε, φαίνεται πως προτού η επιστήμη ανακαλύψει τί θα κάνει με τα βλαστικά κύτταρα, ανακάλυψε πώς να τα φτιάχνει μόνη της -από δείγμα ούρων.

Λίγο πιο σοβαρά τώρα, δημοσιεύεται στο nature.com το abstract μιας εργασίας, όπου οι ερευνητές κατάφεραν με ικανοποιητικές αποδόσεις να διαφοροποιήσουν κύτταρα που βρίσκονται σε δείγμα ούρων του δότη, και να παραλάβουν βλαστικά κύτταρα. Στο μέλλον θα δούμε καταπληκτικές εφαρμογές, όπως ας πούμε μεταμόσχευση καρδιάς, όπου το μόσχευμα είναι  καρδιά που έχει φτιαχτεί από τα ίδια τα κύτταρα του εγχειριζόμενου. Δηλαδή με μία κίνηση μηδενίζονται τόσο η πιθανότητα να μη βρεθεί δότης, όσο και η πιθανότητα να απορριφθεί το μόσχευμα. Και γράφω μόνο μια ενδεχόμενη εφαρμογή-κράχτη, αλλά είναι πολύ περισσότερες, εξίσου επαναστατικές όλες τους.

Για άλλη μια φορά, το μέλλον φαίνεται λαμπρό.

Μερικά λόγια από τον συγγραφέα του Bad Science.

Ο συμπαθής Μπεν Γκόλντακερ έγραψε ένα βιβλίο (το έχω διαβάσει, πολύ ωραίο -κυκλοφορεί και στα ελληνικά) και έδωσε μια ομιλία όπου μιλάει για την ομοιοπαθητική, την διατροφολογία, αλλά και για το πώς τελικά παρουσιάζεται λάθος η επιστήμη στα ΜΜΕ και στην κοινωνία. Να ένα απόσπασμα από το βιβλίο.

My basic hypothesis is this: the people who run the media are humanities graduates with little understanding of science, who wear their ignorance as a badge of honour. Secretly, deep down, perhaps they resent the fact that they have denied themselves access to the most significant developments in the history of Western thought from the past two hundred years; but there is an attack implicit in all media coverage of science: in their choice of stories, and the way they cover them, the media create a parody of science. On this template, science is portrayed as groundless, incomprehensible, didactic truth statements from scientists, who themselves are socially powerful, arbitrary, unelected authority figures. They are detached from reality; they do work that is either wacky or dangerous, but either way, everything in science is tenuous, contradictory, probably going to change soon and, most ridiculously, ‘hard to understand’. Having created this parody, the commentariat then attack it, as if they were genuinely critiquing what science is all about.

Να και άλλη μία ομιλία του, που εστιάζει στις αντιεπιστημονικές και εσφαλμένες τακτικές των φαρμακευτικών βιομηχανιών.

Πολύ αισιόδοξα νέα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας.

Με δυο λόγια, στη σκλήρυνση κατά πλάκας το ανοσοποιητικό σύστημα μπερδεύεται, και επιτίθεται στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που κανονικά επιτίθεται στα μικρόβια. Τα νευρικά κύτταρα τραυματίζονται, και αυτό οδηγεί στα συμπτώματα που βιώνουν οι ασθενείς.

Γράφει εδώ πώς αυτοί βρήκαν τρόπο να ξεγελάσουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να αποτρέψουν περαιτέρω τραυματισμό νευρικών κυττάρων. Πολύ ενδιαφέρον και άκρως αισιόδοξο!

Να αναφέρω παρεμπιπτόντως πως το αγγλικό lactic acid στα ελληνικά μεταφράζεται ως γαλακτικό οξύ. Λακτικό οξύ δεν υπάρχει. Lac είναι το γάλα στα λατινικά, και το γαλακτικό οξύ εντοπίστηκε το 1780 στο ξινόγαλο -αυτό οφείλεται για την ξινή του γεύση. Αργότερα, ο Μπερτσέλιους ανακάλυψε πως γαλακτικό οξύ εκκρίνουν και οι μύες κατά την άσκηση (ο Μπερτσέλιους γενικά ήταν δραστήριος στην εποχή του, τον έχω αναφέρει και άλλη φορά).

Τι σχέση έχει το γαλατικό οξύ με την σκλήρυνση κατά πλάκας;

Τα νανοσωματίδια των ερευνητών ήταν φτιαγμένα από το ίδιο υλικό με τα απορροφήσιμα ράμματα, μόνο που ήταν πολύ-πολύ μικρότερα (περίπου 200 φορές πιο λεπτά από μια ανθρώπινη τρίχα). Για την ακρίβεια το κύριο συστατικό τους ήταν ένα πολυμερές που ονομάζεται PLG και περιέχει λακτικό οξύ και γλυκολικό οξύ (πρόκειται για φυσικούς μεταβολίτες στο ανθρώπινο σώμα). Με δεδομένο ότι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα νανοσωματίδια έχει ήδη έγκριση της αρμόδιας Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) για άλλες χρήσεις, εκτιμάται ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση θα μπορεί να μεταφερθεί ευκολότερα από τα πειραματόζωα στον άνθρωπο.

Αν οι γιατροί έπαιζαν βιντεοπαιχνίδια, θα έκαναν καλύτερες εγχειρήσεις;

Φαίνεται πως είναι αρκετά πιθανό. Γράφει, το popsci.com:

Scientists from University of Texas Medical Branch at Galveston had a hunch that students with a regular videogame diet (high school sophomores who played two hours of games a day and college students who played four) would be primed for virtual surgery tools. They were right. When performance with those tools was measured, the game-playing students did better than a group of residents at UTMB. It was only slightly better, but still.

Μιλάμε για virtual surgery, βεβαίως. Ολόκληρο το δημοσίευμα και το βίντεο είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Πόσο απρόβλεπτα εξελίσσεται ο κόσμος! Από το Tetris μέχρι το Warcraft, οι περισσότεροι έβλεπαν τα βιντεοπαιχνίδια σα σχεδόν ανούσια διασκέδαση. Και τελικά η φαντασία διαμορφώνει τη νέα πραγματικότητα, όπου η ευχέρεια σε αυτά τα πράγματα είναι σημαντικό κέρδος.

Μπορούν να βγουν ωφέλιμα συμπεράσματα για το τί είναι χρήσιμο να μαθαίνει ένα παιδί, και πώς (ή ακόμα και αν) γίνεται ένας γονιός να το ξέρει. Να δύο ακόμα βίντεο σχετικά με το θέμα: